Mijn tante Annie (90) was altijd een slimme, humorvolle, zelfstandige vrouw. Een avonturier ook, die de wereld wilde zien. Zo werkte ze in Londen en in Nederlands Indië, woonde daar ook nog een paar jaar na haar huwelijk. Ook in München heeft zij nog enkele jaren gewoond, tot ze scheidde. Vervolgens vestigde zij zich in Voorburg en werkte part-time bij TNO. In feite werkte ze voor de marine-inlichtingedienst. ‘Mijn tante Annie was geheim agent’, zei ik wel eens met gepaste trots.
Ergens rond 1990 verhuisde zij naar Amersfoort, om schuin boven mijn ouders te wonen. Midden jaren negentig, zij werd al wat krakkemikkig, vonden we een serviceflat voor haar in Naarden. Daar kreeg zij tussen de middag een warme maaltijd. In de loop van de tijd begon mijn tante steeds meer vergeetachtig te worden. Regelmatig was zij de weg kwijt. Zij reed toen nog auto en is een keer haar auto kwijt geweest: ze wist niet meer waar ze hem had geparkeerd. Een neef en achterneef hebben de auto uiteindelijk teruggevonden.
Het werd nog pijnlijker toen de politie haar wandelend op de snelweg aantrof en haar thuisbracht. “Dat is helemaal niet waar!”, was de reactie van mijn tante, die alles ontkende. Binnen de familie begonnen nichten en neven te roepen dat het onverantwoord was dat onze tante nog zelfstandig woonde. Maar tante Annie piekerde er niet over om te verhuizen. Bovendien was het allemaal zwaar overdreven en kon ze zichzelf nog prima redden. Ik koos toen de kant van mijn tante: ik nam mij voor opname in een verpleeghuis zo lang mogelijk uit te stellen. Wordt vervolgd. |
|
|
|
|